"آقا ببخشيد، ساعت شما چند است؟"

دنياي ثانيه ها پيش مي رود

مي ترسم اين ساعت بزرگ

شن ها را

دانه

دانه

غرق كند

ولي عقربه هاتان هنوز هم پلك نزند

مي ترسم ويترين گل فروشي ها را

پر كنيم از فرفره هاي كاغذي

و شيشه بكشيم دور درياها

" آقا ببخشيد، ساعت چند است؟

                                     ديرمان شده!"

ساعت بيست و چند سالگي من

در كسري است كه مخرجش را

از ياد برده ام

مي ترسم آنقدر تند شويم

كه تمام عمرمان

يك خيابان يك طرفه بيشتر نباشيم

" آقا ببخشيد، ساعت شما هم، مچ هايتان را،

به هم بسته است؟"

مي ترسم

از روابط ديپلماتيك، از انتخابات، از حزب

از واژه هاي ترجمه؛

از دموكراسي، از آزادي، حقوق بشر

" آقا، پروازتان ساعت چند است؟

تا با يك دسته بمب اتمي

پيشوازتان بياييم"

مي ترسم

از زيست شناسي، وقتي نژاد پروانه ها را از انسان جدا كرد

از جامعه شناسي، وقتي ماده را جهان كرد

از فلسفه ، وقتي به جاي خدا فكر كرد

" ببخشيد آقا، اما بليط تماشاي اين آكواريوم بزرگ

                                                             خيلي گران است"

نگرانم

براي ابرهايي كه جت ها پاره شان مي كنند

براي گلدسته هايي كه كل روز را خميازه مي كشند

براي صندوق هاي پستي تنها

در كارتون هاي كودكان

" ببخشيد آقا، شما مي دانيد چند روز ديگر

                                                  براي دنيا نيامدن كافي است؟"

من از اين شعر مي ترسم

و از اذان هايي

كه به افق تهران است

و از آدم هايي

                كه گوشي هايشان

از رگ گردن به آنها نزديك تر اند

مي ترسم يك روز

از باغچه هايمان

گل هاي مصنوعي برويد

" با شما هستم آقا!

                    زمان شما كجاست؟

بياييد و پاي اين شعر را امضا كنيد...

                                                     زهرا مینائی